ای کاش لااقل اثری از تو مانده بود

در اوج آسمان اثری از تو مانده بود

در آشیانه مشت پری از تو مانده بود

فرقی نکرد، هیچ، فقط پیش از این خبر

تنها امید مختصری از تو مانده بود

آرام و بی­صدا خبرت را شنید و مرد

مادر که زنده­ی خبری از تو مانده بود

جای شنیدن نظرات تو، آینه

مشتاق دیدن نظری از تو مانده بود

فرزندها به راه پدر می­روند، حیف!

ای کاش لااقل پسری از تو مانده بود

برای نیمه شعبان

ز شوق آمدنت تازه می­شود جان­ها

شبیه دشت که گل می­کند ز باران­ها

چنین که درس محبت دهی، گمان نکنم

که جمعه بسته شود لحظه­ای دبستان­ها

برای آمدنت ای سوار سبز قبا

چراغ­ها همه سبزند در خیابان­ها

به دوش نیزه سوارند همچنان، شاید

هنوز در پی تکذیب توست قرآن­ها

دوباره زخم تو سر باز کرده در جانم

دوباره پُر شده­اند از نمک، نمکدان­ها

طلوع کن که بیابیم با تو عاقبتی

شبیه عاقبت آفتاب­گردان­ها

دو راهی

بتاب! بلکه جهان غرق آفتاب شود

بخند! تا همه بنیاد غم خراب شود

بیا و پنجره­ی روبروی من بگشای

بیا که پنجره­ام رو به آفتاب شود

حریفِ مستیِ یک جرعه­ی نگاه تو نیست

تمام پیکره­ی تاک اگر شراب شود

هنوز یک غزل از تو جلوترم در عشق

غزل بگو که دلم با تو بی­حساب شود

دو راه مانده، یکی زندگی و دیگر تو

از این دو راه یکی باید انتخاب شود

برای فاطمه زهرا (س)

تو عاشقانه­ای از جنس کوثری بانو

نجیب و پاک و زلال و معطری، بانو

عجیب نیست که مادر مقدس است و عزیز

که تو نهفته به معنای مادری، بانو

تو پاره­ی جگر مرتضی علی هستی

اگر چه پاره­ی جسم پیمبری بانو

دلی شکسته­تر از پهلوی تو دارم من

چنین شکسته دلی را نمی­خری بانو؟

شکسته­ای همه دیوارهای بی در را

ولی شکسته­ی دیواری و دری بانو

ز بی وفایی ما خاکیان به پیش خدا

بگو شکایتمان را نمی­بری بانو

فقط علی است که غمخواریت کند، هر چند

تو خود شکسته­ی غم­های حیدری، بانو

در این غزل که تو بیت الغزل شدی، بی شک

تو نیز منتظر بیت آخری بانو

اصفهان

خمیازه می­کشند به پستو تفنگ­ها                  

سلطان حسین می­پرد از خواب جنگ­ها

آیینه­ها اگر چه لطیف­اند و دیدنی         

باید که بشکنند در آیینِ سنگ­ها

یا گوش­ها کرند در این شهر سوت و کور 

یا اینکه روزه­دار سکوتند زنگ­ها

دریا دگر هراس ندارد، بزن به آب         

چندی است مرده­اند به ساحل نهنگ­ها

خرده حساب آینه و سنگ، صاف شد               

پیداست از تلألو این خرده رنگ­ها

کار تو تا همیشه تمام است، ماه من                

حالا که منقرض شده نسل پلنگ­ها

 

ابرها باران آمدنش

 را پچ پچ کردند

 در گوش کوه،

                   و کوه

                             در جریان گذاشت رود را

                             و رود رهسپار دریا شد

                                     دل دریا

                                     آنقدر شور آمدنش را زد

                                                              که خشکید

                                      و نازل شد

                                                وحی باران

                                                بر پیامبر خاک

                                                   و اینک

                                                                   دینداری گل­ها

دوستای خوبم از این تاریخ خودم را موظف کردم که به روز باشم. از این که من را همراهی می کنید ازتون ممنونم.

غزل

تو یوسفی و نگاهی نمی­کنی به حریفی

که لاف عشق زند با چنین کلاف نحیفی

تو آفتابی و حتی به لب نیامده حرفی،

تمام آینه­ها را به یک نگاه، حریفی

طلوع کن که لطافت ز خاطر همه رفته

طلوع کن که چنان آفتابِ صبح، لطیفی

تو مثل قافیه هستی و در ردیف کناری

تو مثل قافیه هستی و در کنار ردیفی

و ممکن است که روزی تو را به چنگ بیارم

چه آرزوی بزرگی! چه احتمال ضعیفی!

تعامل

 

 

جایی برای گلایه باقی نمی­ماند

آنان که بر آمدنت

         می­خندند

    بر رفتنشان

         گریه می­کنی

و آنان که بر آمدنشان

         می­خندی

    بر رفتنت

         گریه می­کنند.

سرو

باد پرسید ز برگ:

-       همه گویند که سرو آزاده است

نظرت چیست تو درباره­ی این؟

برگ غمگین شد و گفت:

             "ناجوانمردترین سبز زمین"!

- ناجوانمردترین سبز زمین؟!

فهمِ کم عقلی­ات از روی کلامت ساده است

حافظ و سعدی و فردوسی و باقی همگی می­گفتند

                 این که سرو آزاده است ...

گفت: هر کس که بگوید این را

             بی گمان سرو فریبش داده است.

باد پرسید: چرا؟

    برگ چنین داد جواب؛

فصل پائیز تو دانی ز چه رو برگ درختان ریزد

-       گفت: آری!

بی شک از سردی پائیز بود

سر تکان داد و چنین داد جوابش را برگ:

-       گفت: تا سرد نباشد بدن لخت زمین در پائیز

همه پیراهن برگ

    از تن خود به در آرند و روی دوش زمین اندازند

و در این کار شریک­اند همه

             اما سرو

             سرو، بی دردترین سبز زمین

                 لفظ آزاده کجا سرو کجا

                 ناجوان­مردترین سبز زمین

                 برگِ بی­جان به همان حالی که از وزش صحبتِ باد

                               به زمین می­افتاد

                                  این­چنین گفت کلام آخر؛

روزی آخر به تن سرد خزان پوش زمین

             جریان می­یابد جریان دگر

لیک نه از سر همسانی با سنگدلانی چون سرو

             بلکه از حرمت خشکیدن تنهای درختان دگر.